Feeds:
Berichten
Reacties

► Conferentie

Terug in het congrescentrum in Kampala aangekomen, sijpelen van overal in de wereld mensen voor het wereldcongres binnen. Het congrescentrum is een vijfsterren-complex in volle opbouw en ligt aan de Victoriameer.

Het is de enige plaats die voldoende is aangepast aan rolstoelgebruikers. Afrika is niet echt toegankelijk.

Ons congrespubliek is bijzonder. Mensen met spina bifida, ouders, familieleden, professionelen in de gezondheidszorg, neurochirurgen, pediaters, verpleegsters, medewerkers van onze projecten, vertegenwoordigers van ngo’s, mensen van het Noorden en van het Zuiden.

Wat hebben ze gemeen? Een passie voor onze uitstervende minderheidsgroep. Dat is bijzonder. Deze gemengde groep waar verschillen tussen rangen, standen en religies niet meer bestaan. Iedereen is betrokken.

Het thema ‘TOMORROW’ gaat over preventie. Als voorzitter leid ik het congres in met een controversiële uitspraak: “Why should we prevent who we love?”. De vrouw van de president van Oeganda, Mrs Museveni, opent het congres, de minister van gezondheidszorg verwijst naar voedselverrijking.

De start is in majeur. Iedereen geeft het beste van zichzelf. In de wandelgangen ontstaan nieuwe ideeën, nieuwe contacten die weer leiden naar nieuwe projecten. Preventie en zorg.

Verrijkt keren we na de workshops op maandagavond weer naar alle delen van de wereld om deze ervaring te vertalen naar ons werk voor onze doelgroep. We spreken weer af in juni 2008 in Lissabon voor ons volgende congres.

PM

Wafels

Het hotel waarin we verblijven sinds we in Kampala toegekomen zijn is een gigantisch complex, dat toebehoort aan een Indische zakenman. Naast de parking wordt gewerkt aan alweer een nieuwe vleugel. In november zal hier een belangrijke vergadering van de Commonwealth plaatsvinden, vandaar deze werken. Vandaar ook de aanleg van wegen, in en rond de hoofdstad. Een Italiaanse man grapt dat hij zich thuis voelt, dat iedere keer er in zijn land verkiezingen zijn snelwegen worden gelegd naar de dorpen van de plaatselijke politici.

Lees verder »

► Nora

Nora

© Zjuul Devens

Het is druk in Katalemwa. Ik stap uit het minibusje en zie haar, tussen de tientallen wachtende kinderen, vrijwel meteen staan. Nora. Toen we een paar dagen geleden dit project voor het eerst bezochten, had ik al geprobeerd contact met haar te maken. Ik herinner me hoe ze toen twijfelend haar handje in de mijne legde, alsof ze zich ten volle bewust was van de drempel tussen haar en de wereld. Ik beken: er was een drempel, voor het eerst. Haar gezicht is bijzonder zwaar misvormd, en dat doet iets met je. Vandaag loop ik meteen naar haar toe. Ze is duidelijk blij me te zien. Ze grijpt m’n hand en zal die niet meer loslaten, vier uur lang.

Lees verder »